Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu...

Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,

Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,

Omijam koralowe ostrowy burzanu.

Ową najznamienitszą, jak sądzę, strofą wielkiej poezji mickiewiczowskiej pragnę rozpocząć. Niniejszym rozpoczynam.